donderdag 27 september 2012

Parklife.


She only ever w
alks to count count her steps.
Eighteen strides and she stops to abide,
by the law that she herself has set.
That eighteen steps is one complete set,
And before the next nine right and nine left.
She looks up up at the blue,
And whispers to all of the above.



Don't let me drown, don't breathe alone,
No kicks no pangs no broken bones.
Never let me sink,
Always feel at home,
No sticks no shanks and no stones.
Never leave it too late,
Always enjoy the taste,
Of the great grey world of hearts.
As all dogs everywhere bark,
It's worth knowing;
Like all good fruit, the balance of life is in
the ripe, and ruined.




Taking the last train is like living in limbo. No information from the dark, barren lands. A wave of emptiness might overwhelm you, creep up to the train ever so slow as you roll out from the lit areas of the countryside. The wave approaches, and stops, at the high watermark of the dimly lit railroad tracks. There's no reference point to cling on to, no logic or reason to deduct what kind of landscape you're crossing. The iconic sound of the train fades, distorts and becomes a whisper. The rendez-vous with reality seems postponed indefinitely, and paranoia creeps over you. Staring outside is pointless, because it only confronts you with a fluorescent version of yourself in a mirror of black, like fireworks over a dark ocean. Your mind can't figure out whether it's staring in the distance or looking at something close. It wouldn't matter anyway. Slowly, some lights gloom over the newly recognized horizon. You see it as a beacon of hope, something familiar and friendly. But as the wave breaks and rolls back, and roofs, lights and fences become visible, you realise it: that dark moment in the train might be the only time you've been free from everything, and everyone. Your reflection is gone, and other faces appear.


zondag 19 augustus 2012

Het verschil tussen Oosterse vriendelijkheid en Westerse arrogantie

Ik ben op vakantie geweest en voor mijn doen bruin teruggekomen van drie weken vakantie in Maleisië. Cas is altijd net een stokbrood, die wordt heel gelijkmatig goudbruin. Met mijn rode haren is het iets lastiger om ook zo'n fijn zomerkleurtje te krijgen, maar ik moet toch zeggen, dat me dat wel is gelukt!

Waar ik eigenlijk over wilde schrijven is het verschil tussen Nederland en Maleisië, Europa en Azië. Je hoort wel eens van Fransen dat ze in het verkeer verschrikkelijk irritant en ongeduldig zijn. Nu heb ik nog geen rijbewijs, maar ik sta nou ook niet te springen in Frankrijk rond te gaan rijden; zeker niet in Parijs. Belgen zouden dom zijn, Nederlanders gierig en Italianen arrogant.
In Maleisië leven er drie bevolkingsgroepen naast elkaar: Chinezen, Indiërs en Maleisiërs. Ze kunnen nog onderverdeeld worden in het hokje boeddhisme, islam, noem maar op.
En weet je wat het mooie is?
Ze doen dat gewoon. Ze ruziën niet, ze hebben geen terrorisme(in Nederland moeten we nog banger voor terrorisme zijn dan daar!) ze beoordelen elkaars geloof niet, ze accepteren elkaar gewoon. Ze leven prima naast elkaar en gaan normaal met elkaar om. Zouden we in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen.
Ik heb daar met zoveel verschillende mensen gepraat over hun geloof, over wat zij nou eigenlijk belangrijk vinden en uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde; respect en liefde.

Het valt me zo op dat, als je over straat loopt, hier in het Westen mensen continu naar de grond kijken wanneer je ze passeert. Ik kijk ze altijd recht aan, daar schijnen ze erg ongemakkelijk van te worden. Weten ze zich dan geen houding te geven, of is het meer 'bemoei je met je eigen leven?' Als mensen terug kijken, glimlach ik altijd naar ze en zeg ik ze gedag. Soms fiets ik met Cas, of met vriendinnen, en dan vragen ze verbaasd 'Ken je die persoon?' En dan antwoord ik terug; nee, helemaal niet.
In Maleisië deed ik hetzelfde en iedereen die langs liep keek me glimlachend aan en groette me, de ene Chinees nog vrolijker dan de andere. Zette me toch aan het denken, want waarom zouden we dat in het Westen niet allemaal doen? Je kunt met een glimlach zoveel bereiken. Als er iemand op straat mij aankijkt en ik merk dat, en diegene zegt me gedag, is gelijk mijn hele ochtend goed.
Waarom? Omdat ik me speciaal voel. Ik voel me geliefd, ik voel me het dan waard om hallo tegen te zeggen. Ik heb het idee dat mensen me opmerken, dat ik niet verdwijn in de massa van zovelen, dat ik er mag zijn! En dat allemaal om één glimlach en een simpele hallo.

Kun je je voorstellen dat anderen zich ook zo zouden kunnen voelen? Het is niet raar als je mensen aankijkt als je langs ze komt. Het zijn ook maar mensen, het is je médemens. Ik vind het eerder raar als je beschaamd, gegeneerd of verlegen naar de grond kijkt. Logisch opzich, maar kom uit dat idee van 'zogenaamd geinteresseerd naar die ene eik daar op de hoek van de straat kijken' en kijk vooruit. Kijk mensen aan, glimlach, en groet. Je zult merken dat dit zoveel fijner voelt en je dag er vrolijker door wordt.

Moet je hier bellen als je ergens op bezoek wilt komen, in Azië loop je gewoon ergens binnen. Een van de eerste dingen die ze zullen vragen is; Heb je al gegeten? Zo niet, wordt je gelijk een bord kip met rijst voorgeschoteld, vaak met heerlijke lokale groenten. En in Nederland moet je minstens een maand van tevoren afspreken, want diegene heeft 'altijd zo'n drukke agenda'. Ik wil niet zeggen dat alles daar beter is, want dat is het zeker niet, gezien de vele armoede. In het Westen en in Nederland zijn we zo ontwikkeld in infrastructuur, informatietechnologie... in Maleisië en de rest van Azië zijn ze dat een stuk minder. Maar we mogen dan wel Hollands zijn, in Maleisië hebben zij veel meer kaas gegeten van vriendelijkheid en gastvrijheid!

zaterdag 23 juni 2012

Diver's license

Je leest het goed, ik ben de 'r' niet vergeten. Nog één officiële duik en ik heb mijn duikbrevet in the pocket!

Een maand of drie terug ben ik gestart met een duikcursus in Almere. Mijn duikinstructeur is Hans. Hans is een klein kereltje met grote ogen. Zo iemand die maar blijft doorratelen terwijl je het liefst na een duik snel naar huis wilt om een warme douche te nemen. Hij legt alles liever drie keer uit dan één keer. Maar Hans zal ook nooit een vlieg kwaad doen, wat een geweldige man is dat. En maar lachen als je een grapje maakt, en zijn 'daar kan ik nou úren naar kijken!' als we de duikpakken aan het uitspoelen zijn. Hans is echt een lieverd.

Maargoed, terug naar duiken. 5 zwembadduiken gemaakt in zijn binnenzwembadje van 4 bij 2, niet de grootste bewegingsvrijheid, maar het kan ermee door. Hij en zijn vrouw Arina wonen aan het water, hun duikwinkel zit aan hun huis gebouwd. Na de 5 duiken werd het tijd voor het buitenwater. Ik kon mijn duikset opbouwen(vest over fles, kraan open, alles eraan vastmaken, etc.) en ik kende de buddycheck(elkaar controleren) en gaan met die banaan.

OH MY. Het water was koud toen we erin gingen! Ik voelde mijn handen niet meer. Het was 15 graden maar voelde aan als 5. Wat was dit? Dit was ik niet gewend! Hans zijn zwembadje was 28 graden!
Die duik niet heel veel gezien behalve een grote snoekbaars. De tweede duik ging veel beter qua temperatuur, maar de derde en vierde duik, waar ik dus net van terug ben, waren schitterend!

Moet je je dus voorstellen dat je naar beneden gaat. Je hebt geen idee hoe alles eruit gaat zien en opeens kom je een pakket fietsen tegen


en je zwemt maar vrolijk door. Het is een beetje een mengsel van creepy en wonderlijk, onder water. Creepy omdat het is zoals je in films gezien hebt, met zwevende stukjes van de bodem en het enige geluid wat je hoort is je eigen ademhaling door het ademapparaat. Het is donker, maar als de zon begint te schijnen krijg je het effect als op het plaatje boven. Je kunt niet heel ver kijken, 4 à 5 meter, dus je bent heel nieuwsgierig was je gaat tegenkomen. De derde duik gingen Hans en ik een stukje dieper, zo'n 10 meter. En daar troffen we deze aan;


Jawel, een bus, onder water. Zonder ramen! Zonder deur! Je kunt er gewoon inzwemmen als je dat wilt. Het geeft echt zo'n apart effect, zwem je daar op je gemakje, doemt er ineens zo'n bakbeest voor je op.
Oh ja, de bus is bewoond. En door niet zomaar een vis.
Drie uurtjes terug stond ik oog in oog met deze grote jongen:


Ik schrok me te pletter. Het beest zwom in de bus en Hans was nog met zijn zaklampie naar achteren aan het schijnen, tot dit beest ineens voor me zwom, nog geen anderhalve meter voor me. Hans aantikken natuurlijk. Snoek zwemt weg, Hans erachteraan. Dus ik ga ook de bus in, komt hij een raam naast me weer naar binnen! We hebben hem even goed kunnen bekijken, wat is deze mooi zeg!

Ergens in de eerste duik kwamen we ook nog een wipkip tegen
en ik met mijn malle kop ging er natuurlijk op zitten dus dat moet er ongeveer zo uitgezien hebben:


Dat is tot nu toe een van mijn leukste duikervaringen!

Natuurlijk ga ik nog zoveel meer meemaken en zeker als we deze zomervakantie naar Maleisië gaan. Ik heb al dingen over roggen, nemo's, koraal en kleine zandhaaien en enorme zeeschildpadden gehoord; ik kan niet wachten! Maar eerst aankomende dinsdag even mijn duikopleiding afsluiten en mijn instructeurtje Hansje bedanken voor al zijn goede advies dat hij me minstens drie keer heeft gegeven ;)

zaterdag 19 mei 2012

we be beatin up dat beat

Why do I love Jersey Shore? It doesn't inform me, or makes me think. It doesn't tell a good moral lesson about life, or advice for the future. No. It's 45 minutes of crotch-shots, drama, vodka and 'Italy'. I want you to take Italy very lightly. These people don't know what Europe is and couldn't tell the difference between ravioli and Ferrari. All they do is drink and create more drama than the Shakespeare Company.
I guess I love the Jersey Shore because it's light entertainment and it reminds me of going out. I'm not implying I show my sixpack after finishing my sixth sixpack after GTL (gym, tanning and laundry). No, I prefer drinking a couple of beers and chill after i just finished my BLT (bacon, lettuce and tomato). 
And don't hate me for liking it, watch one episode and you're hooked. Don't tell me you're above it, and it's lowering the television standard. The television standard is losing it's value anyway. You can watch anything at any giving time, so what makes television good? And you're not above it, let them have fun. You're probably reading nineteen-eighty-four and thinking: "I must be the smartest man alive", we'll you might be the smartest, but certainly not the best guy to go out with. You could see the Jersey Shore as a social experiment, a few rats in a cage with liver problems the size of their egos, fists that magically beat the beat and with more liquor than Kanye West's psychologist. And concerning guido's: I've seen oompa loompas sexier than Pauly D.

The situation's drinking caused him to have a stroke. It only made him sexier, as you can see.

vrijdag 11 mei 2012

LET'S DO THIS SHIT

Ik vind mezelf niet dom.
Nee, echt, absoluut niet. Ik ben 16 en zit in 6vwo. Ik kan mijn examens wel halen.
Althans, dat hou ik mezelf voor.

Ik ben eigenlijk heel erg bang. Bang dat ik het niet haal, dat ik nog een jaar op deze school zit. En dan zou mijn opleiding bij de HKU niet meer doorgaan, dat terwijl ik er zoveel moeite voor heb gedaan. Al mijn vrienden(op mijn beste vriendin na) zouden weg zijn van school. Maar ik wil niet achter blijven.
Klinkt dramatisch allemaal. Maar wie vindt het nou leuk om te zakken?

Net een Engels examen gemaakt; 4.6. Niet zo geweldig goed, net als mijn eco proefexamen waar ik maar 1/3 goed had, hetzelfde met aardrijkskunde.
Maar een paar lieve meiden hebben me laten inzien dat ik het kán. Ik kan het. En ik ga het doen ook.

Dit is een bericht voor iedereen die examenstress heeft:
Je bent niet de enige. Focus niet op de fouten die je maakt, maar op de dingen die je goed doet. Die zijn er ook! We gaan dit gewoon even halen. Diehard leren en giga ingevingen krijgen op het examen. Ja, het gaat helemaal goedkomen. We hebben verdorie die basis jarenlang opgebouwd. Vertrouw daarop!

Er zijn nog meer dingen; ik was net zo gefocust op het leren en alle stress, dat ik even alle leuke dingen vergat.
Ultieme gelukmoment creëren? Owl City luisteren, thee drinken, foto's van mij en mijn lieve vriendje bekijken en GivesMeHopes lezen. Dat maakt me weer blij. Nu kan ik er weer tegenaan. Wat maakt jullie blij? Tel de dingen! Zijn er eigenlijk best veel hè?

Beste mensen, we kunnen onszelf wel de diepte in praten 'Ohhh eco gaat zoooo lastig worden' en 'Ik ben zo bang voor aardrijkskunde!' maar waarom keren we het niet om?
'Nederlands gaat helemaal goedkomen!'
'Zo boekje dicht oogjes toe genoeg geleerd voor wiskunde!'
Laten we vertrouwen op onze kennis. We kunnen het. We gaan gewoon even keihard slagen!



woensdag 9 mei 2012

Who's really behind it all

"Hello son, do you know where the green tea is?"
"No, but I do know where you should put it."

I remember this song from when it came out in 2004. I thought it was pretty badass (SAYINGFUCK LOL), but i also found myself wondering why anybody would have such a job. Now i know. Money. Filling shelves with French Cheese, Vitamin-A tampons, chocolate deodorant and other products bought by some group of stinking, menstruating, obese french women. (pleonasms all around) The real question isn't who the costumers are, but who's running it all. Who's deciding which products should be where, and where do those empty bottles go? Do the CEO's even know who they're working for? . Did you know Super De Boer is "Obese Ruperd" scrambled? Perhaps the supermarkets are trying to keep us fat, so that we buy more and more and more. They give us 'Bonus'-cards. That way they can follow us anywhere, and make sure we shop at the good stores. It's a system man. Run by some evil genius in a big chair. And the chair, it can rotate with a joystick, because every villain should have that for dramatic openings.

On another note. Are you ready for some good old Dutch nostalgia? Here we go:








Enough for today, kijkbuiskindertjes.

dinsdag 8 mei 2012

De sexyness van panty's

Vanochtend trok ik een rokje aan en een panty. Nog half in slaap bedacht ik me ineens; wat is dit voor spul eigenlijk? Wat vormt zich om mijn benen heen? Waarom is het uitgevonden?
Ik kan me niet voorstellen dat een of andere vrouw plastic tas pakte, of een sportshirt(want nylon) en dacht: Hé, hier ga ik een broekkous van maken.
Al de hele dag loop ik ook rond met het idee in mijn hoofd dat het voor slaven was, vroeger. Heel gek, maar ik dacht misschien werden dit soort dingen vroeger wel uitgedeeld op boten, om het warmer te hebben in barre weersomstandigheden? Wat een gedachtekronkels, eigenlijk.
Ik ga het eens opzoeken.
‘De eerste vorm van beenmode gaat terug tot de Griekse Oudheid. Werkers en slaven droegen beenmode om zich te beschermen.’ HA. KIJK. Oké, ik had niet helemaal gelijk wat panty’s betreft. Maar beenmode werd wel voor dergelijke doeleinden gebruikt.
'Mannen droegen deze panty's tot hun middel, zodat ze uit zichzelf bleven zitten. Hahaha! Sexy.'


Wauw, ik word er helemaal warm van.

Na de jaren 30 werden pas nylon panty's(of panties? Google zegt panty's!) uitgevonden, toen werden ze nog omhoog gehouden met jarretels. Op zich wel classy, vind je ook niet? Ergens heeft het wel wat, misschien jarretel-panty's. Maar dan moet het niet sletterig gecombineerd worden. Niet zo dus:



Want eerlijk gezegd krijg ik dan een beetje de neiging huilend in een hoekje te gaan zitten.

Nu worden panty's vooral gebruikt door mensen zoals ik, die het gewoon onder een rokje dragen. Omdat het lekker zit, mooi staat en redelijk warm is. Dat laatste wagen mensen zich nog wel eens te betwijfelen. Vooral door jongens word ik gevraagd 'Claudia, heb je het nou niet koud?' Nou, eigenlijk wel een beetje. Maar we doen het stiekem ook voor jullie. Omdat we ons dan sexy voelen. En omdat jullie onze benen dan een beetje kunnen bewonderen. Want hoewel we dan geen sexy jarretels dragen, trots op onze benen mogen we zeker zijn!