zondag 19 augustus 2012

Het verschil tussen Oosterse vriendelijkheid en Westerse arrogantie

Ik ben op vakantie geweest en voor mijn doen bruin teruggekomen van drie weken vakantie in Maleisië. Cas is altijd net een stokbrood, die wordt heel gelijkmatig goudbruin. Met mijn rode haren is het iets lastiger om ook zo'n fijn zomerkleurtje te krijgen, maar ik moet toch zeggen, dat me dat wel is gelukt!

Waar ik eigenlijk over wilde schrijven is het verschil tussen Nederland en Maleisië, Europa en Azië. Je hoort wel eens van Fransen dat ze in het verkeer verschrikkelijk irritant en ongeduldig zijn. Nu heb ik nog geen rijbewijs, maar ik sta nou ook niet te springen in Frankrijk rond te gaan rijden; zeker niet in Parijs. Belgen zouden dom zijn, Nederlanders gierig en Italianen arrogant.
In Maleisië leven er drie bevolkingsgroepen naast elkaar: Chinezen, Indiërs en Maleisiërs. Ze kunnen nog onderverdeeld worden in het hokje boeddhisme, islam, noem maar op.
En weet je wat het mooie is?
Ze doen dat gewoon. Ze ruziën niet, ze hebben geen terrorisme(in Nederland moeten we nog banger voor terrorisme zijn dan daar!) ze beoordelen elkaars geloof niet, ze accepteren elkaar gewoon. Ze leven prima naast elkaar en gaan normaal met elkaar om. Zouden we in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen.
Ik heb daar met zoveel verschillende mensen gepraat over hun geloof, over wat zij nou eigenlijk belangrijk vinden en uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde; respect en liefde.

Het valt me zo op dat, als je over straat loopt, hier in het Westen mensen continu naar de grond kijken wanneer je ze passeert. Ik kijk ze altijd recht aan, daar schijnen ze erg ongemakkelijk van te worden. Weten ze zich dan geen houding te geven, of is het meer 'bemoei je met je eigen leven?' Als mensen terug kijken, glimlach ik altijd naar ze en zeg ik ze gedag. Soms fiets ik met Cas, of met vriendinnen, en dan vragen ze verbaasd 'Ken je die persoon?' En dan antwoord ik terug; nee, helemaal niet.
In Maleisië deed ik hetzelfde en iedereen die langs liep keek me glimlachend aan en groette me, de ene Chinees nog vrolijker dan de andere. Zette me toch aan het denken, want waarom zouden we dat in het Westen niet allemaal doen? Je kunt met een glimlach zoveel bereiken. Als er iemand op straat mij aankijkt en ik merk dat, en diegene zegt me gedag, is gelijk mijn hele ochtend goed.
Waarom? Omdat ik me speciaal voel. Ik voel me geliefd, ik voel me het dan waard om hallo tegen te zeggen. Ik heb het idee dat mensen me opmerken, dat ik niet verdwijn in de massa van zovelen, dat ik er mag zijn! En dat allemaal om één glimlach en een simpele hallo.

Kun je je voorstellen dat anderen zich ook zo zouden kunnen voelen? Het is niet raar als je mensen aankijkt als je langs ze komt. Het zijn ook maar mensen, het is je médemens. Ik vind het eerder raar als je beschaamd, gegeneerd of verlegen naar de grond kijkt. Logisch opzich, maar kom uit dat idee van 'zogenaamd geinteresseerd naar die ene eik daar op de hoek van de straat kijken' en kijk vooruit. Kijk mensen aan, glimlach, en groet. Je zult merken dat dit zoveel fijner voelt en je dag er vrolijker door wordt.

Moet je hier bellen als je ergens op bezoek wilt komen, in Azië loop je gewoon ergens binnen. Een van de eerste dingen die ze zullen vragen is; Heb je al gegeten? Zo niet, wordt je gelijk een bord kip met rijst voorgeschoteld, vaak met heerlijke lokale groenten. En in Nederland moet je minstens een maand van tevoren afspreken, want diegene heeft 'altijd zo'n drukke agenda'. Ik wil niet zeggen dat alles daar beter is, want dat is het zeker niet, gezien de vele armoede. In het Westen en in Nederland zijn we zo ontwikkeld in infrastructuur, informatietechnologie... in Maleisië en de rest van Azië zijn ze dat een stuk minder. Maar we mogen dan wel Hollands zijn, in Maleisië hebben zij veel meer kaas gegeten van vriendelijkheid en gastvrijheid!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen